by 
Utopia VII – Pixel Perfekt+ to niewielka gra autorstwa Voduna, a konkretnie poprawiona wersja oryginału z 2017 roku. Pierwsze, co przykuwa w niej wzrok, to grafika „RTP w zabójczym zielonym odcieniu”. Grając szybko zdajemy sobie sprawę, że w zasadzie to gra komediowa, mająca na celu sparodiować sam proces tworzenia gier, zawierająca gagi i odniesienia do kultury growej.
Pomimo intra i pewnych elementów fabularnych (w świecie gry koegzystują magia i technologia), nie ma tu typowej fabuły. Tak naprawdę gramy graczem – testerem, który przechodzi grę w poszukiwaniu bugów i komunikuje się z zaawansowaną sztuczną inteligencją, z którą prowadzi dialogi – mamy więc tu niejako zagnieżdżenie fabuły, nawet potrójne – bo gra sugeruje, że bohater jes
t w grze – jak w sztucznej rzeczywistości. Poszukujemy bugów i naprawiamy je w czasie rzeczywistym podczas scenek. Słuchamy wspominanych docinków na temat samego designu gier.
Stąd jednak można zacząć krytykę gry – ponieważ ona sama ma słaby projekt. Choć w grze jest trochę pomysłowych elementów, to po początkowym zainteresowaniu jej koncepcją trudno znaleźć w sobie wolę, aby przejść ją całą. Brak konkretnej fabuły i celu. do którego można podążać, jak i gameplay’u sprawia, że nawet tak krótka gra się dłuży. Gagi nie ratują sytuacji, bo są zbyt proste i nieliczne. Tytuł zawiera również dialogi poboczne, które 
próbują mieć elementy tła fabularnego, ale wypadają płasko, bo tematem gry nie jest branie na poważnie tego świata.
Podsumowując, Utopia VII jest grą, którą można uznać za eksperyment, ciekawostkę albo żart. Ale nawet jeśli przyjmiemy, że całość to jeden wielki żart (co prawdopodobnie jest w chociaż części prawdą), to trudno wskazać konkretne zalety, dla których warto byłoby ją obadać. Chyba jedynie jej humor, o ile przypadnie do gustu graczowi, może być powodem, aby ją ukończyć.
Kryzz333
Autor gry: Vodun
Wersja RM: VX Ace
Gatunek: Przygodówka
Status: Pełna wersja
Rok wydania: 2020
Download: Mediafire
Nieco zdziwiła mnie różnica między odczuciami Kryzza, a moimi. Odkopuję recenzję, bo dopiero ją przeczytałam po jesiennym przejściu gry – i trochę chcę stanąć w obronie przeciw twórczości Voduna.
Fakt, na pierwszy rzut oka widać charakterystyczny humor autor, którego konwencją jest lekkie śmieszkowanie z konwencji gamedevowi. Jednak samej grze daleko do czystej komedii – Vodun wrzucił między wierszami notatki, prowadzące do coraz bardziej gorzkiego zakończenia. Mam wrażenie, że nieco obawia się poruszać niektóre tematy w swoich grach, które miałyby skłonić gracza do refleksji. Z tego powodu próbuje w początkach gry zakopać produkcję gagami, by zmylić odbiorcę, że to lekka komedia.
Tym komentarzem ponownie zachęcam Voduna, by się nie obawiał bardziej poważnych scenariuszy. Jego pisarski warsztat ma większy potencjał niż mu się wydaje.